Текст: Дејан TPC (Poetika)
Евергринска љубов, за градот на југот,
децата од калдрмата во прегратките на студот,
како беше, сега како е? кажи ми мој народе,
ова гордост или гадост е? – градов..
ако умрам брат од чадов,
знај го сакам местово исто ко што го сакам рапот, (а тоа е многу),
93та генерација, колку само ни фали љубов искрена, дај ни ја!
градот на уметноста е без уметност,
црвен килим кал на чизми, епа тоа е реткост,
нема пајтони боеми, сите ќутиме ко неми,
не прашувај што, сакам се да се смени,
граду мој..кажи дали не препознаваш.
ги гледаш децата од тебе што се простија, осеќаш?
тоа е вкусот на вистината горка,
не е градска гордост повеќе тој широк сокак,
и манаки..спомени бледи ко тие песни,
со емоција за тебе, ама денес си без нив,
лица со достоинство, капут и шешир,
занаетчии во чаршија со раце вешти..
барем еден ден, врати ни го тоа чувство,
да има искреност, разбирање, почит и љубов..
и дај ми снага за да нема ниту капка на образ,
ако заминам од тука, не сум сакал но сум морал.
Реф:
Граду мој, не ги заспивај твоите чеда,
те чуваме во живот преку нашата песна,
од таму кадешто ке чуеш “Бабам Битола”
таму е душата наша која те отсликува.
Bob MC
Носталгија, за градот со магија
остана само сон па сакам пак да заспијам.
Да сонувам само еден ден, од тоа време пазарен
да видам полна чаршија, во гужвата јас заглавен!
Човекот со магаре е трговец од Солун,
жените со стомни одат кај чешмата долу.
По пат да седнам во меана, да викнам “Меанџи”
тури една дури сонувам, реалност ме мачи!
Носам куфери полни, немири и мисли болни
наполнети од денес, викни пајтон бегам од нив.
Носи ме кај мојто либе, да му пеам серенада
нека сонува и таа да сме среќни сакам двата!
По пат ме разбуди звукот од зад една авлија
слушнав удари од чекан, прочитав калајџија.
Денес нема калдрма, нема ниту пак култура
градот го уништуваат ние му викаме “УРАА”.
Широк сокак среќен бил кога по него газел опинок
денес го газат брендови но со мозок поплиток.
Да беше жив Манаки во битолски Офицерски
би снимил сцени прекрасни за “Дувлото на Секти”.
Тумбе Кафе било место за дружби, песни и игри
денес пази каде газиш има шприцеви и игли!!
Умре градот на уметноста на пола копје знамиња
ги нема кабадаите како цркви под џамија.
А звукот од неа некаде длабоко во градот прави
никој да не го чуе последниот клавир…
Ајде браќа чалгии пејте дур болката ме убива
за старата Битола и другарите во туѓина!!
Те сакам граду мој и ако заминам извини
пола душа ти оставам во старите витрини…
Извиниии…
