По завршувањето на Балканските војни, Балканот влегува во период на силни политички тензии, особено меѓу Австроунгарската монархија и Кралството Србија. Додека големите сили очекувале исцрпен регион подготвен за нови поделби, исходот бил поинаков – Србија излегла како победник и започнала ново поглавје, вклучително и управувањето со територии како Македонија.
Токму во тие турбулентни години, Битола станува нов дом за многу млади и образувани луѓе од различни делови на регионот. Градот, кој веќе бил важен културен и образовен центар, привлекувал лекари, учители, инженери и уметници.
Меѓу нив бил и талентираниот сликар Владимир Бециќ (1886–1954), роден во Славонски Брод. Образован во Минхен и усовршуван во Париз, Бециќ по Балканските војни доаѓа во Битола, каде што работи како учител во гимназијата и отвора свое сликарско атеље.
Во Битола, на Широк Сокак, започнува и неговата најлична приказна – љубовта со Љубица Јокановиќ, образована фармацевтка од Виена. Додека Европа се подготвува за голема војна, во срцето на Битола се раѓа љубов исполнета со уметност и надеж.
Во април 1915 година, Бециќ ја организира својата прва самостојна изложба токму во Битола. Овој настан останува запишан како прва ликовна изложба на територијата на денешна Македонија. На изложбата биле претставени 31 дело, а локалниот печат го забележал значењето на настанот.
Само неколку недели подоцна, на 19 април 1915 година, Бециќ и Љубица стапуваат во брак во Битола. Но, нивната среќа кратко трае. Веќе следниот ден, уметникот заминува во војна како воен сликар. Судбината ги разделува – тој се повлекува со српската војска преку Албанија до Крф, додека таа заминува кон Солун.
Повторното обединување се случува во Солун во 1916 година, каде Бециќ работи како илустратор за францускиот весник „L’Illustration“. Таму им се раѓа и ќерката Мира.
По завршувањето на Првата светска војна, двојката повторно се враќа во Битола – градот каде што започнала нивната приказна. Тука ги собираат делата од изложбата и заминуваат за Париз. Дел од тие слики подоцна се појавуваат на европски изложби, но со текот на времето им се губи трагата.
Владимир Бециќ подоцна ќе стане еден од најзначајните уметници на своето време, нарекуван и „хрватски Пол Сезан“. Сепак, неговата битолска епизода останува како посебно значаен дел од историјата на градот.
Битола не била само сведок на војни и политички пресврти – таа била сцена на љубов, култура и уметност. Приказната за Бециќ е уште еден доказ дека токму на Широк Сокак, меѓу калдрмата и старите фасади, се испишувале приказни што го надминуваат времето.
Текст обработен од Lexicon
