Интензивната изградба на телефонската мрежа во Битола започнува по 1975 година, кога градот брои над 5.000 телефонски приклучоци. Тогаш поштенските услуги се вршат преку постојната зграда на поштата, два реонски шалтери и 15 ПТТ единици на територијата на општината.
Битола е поштенски центар за извршување на поштенски услуги за општините Битола и Демир Хисар, како и главна телефонска централа за Битола, Прилеп, Крушево и Демир Хисар.
До крајот на 1987 година бројот на реонските шалтери е зголемен на 7, ПТТ единиците на 20, а во селата Дихово, Кажани, Кременица, Кукуречани, Новаци, Цапари и Породин се инсталирани 7 автоматски телефонски централи со над 1.500 броеви.
Во 1996 година ПТТ-Битола располага со 27 пошти, 40 шалтери, над 85 јавни говорници и повеќе од 38.000 телефонски приклучоци.
📈 Односот на приклучоци на 100 жители расте:
5,6 во 1975 година
20,6 во 1987 година
25 во 1990 година
37 во 1996 година
Истовремено, подземните телефонски кабли се зголемуваат од 38 км во 1975 година на 90 км во 1987 година, а до над 140 км во 1996 година.
Проекциите за 2001 година предвидуваат над 40.000 телефонски приклучоци, околу 200 км подземни телефонски кабли и просек од 40 приклучоци на 100 жители, како и изградба на уште четири реонски пошти.
Никола В. Димитров – Битола урбано географски развој, 1997 г
