Во време кога животот беше поедноставен, но душата побогата. Луѓето живееја со многу помалку, но сè имаше повеќе смисла. Имаше поредок, имаше вредности, имаше достоинство. Белите кошули, долгите црни здолништа, елеците и капите не беа само облека – беа начин на живот. Елеганцијата не се купуваше, се носеше со држење и со став.
Сакам да се вратам во тие денови кога Битола живееше со срце. Кога по Широк Сокак минуваа пајтони, а улиците мирисаа на тукушто испечени кифли и кафе во емајлирани ѓезвиња. Кога се организираа забави, свиреше жива музика, се наздравуваше со вино и се бакнуваше со мерак. Кога имаше убави моми со исплетени коси и насмевки од срце, и млади момци со накривени шапки и жар во очите.
Секој поглед кажуваше приказна. Луѓето се доживуваа – не се прелистуваа како слики на телефон. Имаше љубов. Имаше почит. Сè се живееше побавно, но се чувствуваше подлабоко.
Денес, кога ќе погледнам фотографии како оваа – душата ми затреперува. Ми недостасува таа едноставност, таа вистинска убавина, таа вистинска Битола – мојата Битола.
Фото КИЦ Битола.
