Битола отсекогаш имала свој ритам. Тивок, достоинствен и длабок – како чекорот по Широк Сокак во доцните часови. Пред повеќе од половина век, весникот „Вечер“ ја забележа таа посебност во текст посветен на битолските чалгии и нивните најистакнати претставници – Сотка, Медо и Лазо. Денес, од оваа временска дистанца, нивната приказна звучи уште поважно.
Чалгијата не била само музика за веселби. Таа била начин на живеење, емоција што се пренесувала од генерација на генерација, музички јазик што зборувал за љубовта, тагата, маалото и градот. Битолските чалгии се разликувале по својата мера, по достоинството и по чувството дека секој тон има тежина.
Сотир Трајчески – Сотка, Методија Симоновски – Медо и Лазо Димитровски не биле само музичари. Тие биле чувари на една урбана традиција која денес ретко се среќава. Свиреле без помпа, без потреба од сцена и рефлектори, но со силна врска со публиката. Нивната музика се слушала на свадби, семејни собири, маалски радости и тивки ноќи – секогаш таму каде што имало човечка приказна.
Она што денес особено одѕвонува е нивната скромност. Во време кога музиката сè почесто се мери со кликови и прегледи, битолските чалгии потсетуваат дека вистинската вредност е во чувството што останува кај слушателот. Тие не бркале слава, ја граделе традицијата.
Од денешна перспектива, овој запис не е само носталгија. Тој е потсетник дека Битола има културно наследство кое заслужува грижа, почит и нов живот. Чалгијата не е минато , таа е корен. А без корен, ниеден град не може да расте исправено.
Затоа, приказната за битолските чалгии не е завршена. Таа продолжува секогаш кога некој ќе ја земе виолината, кларинетот или утот и ќе се обиде да свири, не гласно, туку од срце.
Петар Ставрев 1971г.
