Со зелено осветлена сала, детски гласови и кренати шалови, Битола го прослави 41. роденден на Чкембари
На едно девојче на трибините шалот му е поширок од раширените раце. Сепак, го држи високо. До него се луѓе што со децении доаѓаат во салата, пред него е Пелистер, а тоа веќе знае што треба да направи. Да го крене шалот. Да биде тука.
Во таа слика е собрана синоќешната вечер во Битола.
Прославата на 41. роденден на Чкембари започна пред спортската сала „Боро Чурлевски“, во фан зоната „Осмиот играч“. Зелен тепих ги пречекуваше посетителите, фасадата на салата светеше во зелено, а платото се полнеше со деца, родители, навивачи и пријатели. Пред влегувањето на трибините имаше време за средби, музика, фотографии и роденденско славење.
Најмладите беа во средиштето на оваа вечер. Со исцртани лица, дресови и шалови што на некои им стигнуваа речиси до колената, ја носеа зелената боја со сета сериозност што може да ја има едно дете кога нешто многу му значи.
Детскиот хор „Ѕвончиња“ настапи пред собраната публика, со зелено-бели шалови кренати над главите. Зад нив светеше салата, пред нив стоеја нивните најблиски. Многумина ги снимаа со телефон, зачувувајќи еден спомен што со годините ќе станува сè повреден.
Во музичката програма настапи и Димитар Андоновски со „Ако одам во Битола“. На платото пред салата, песната звучеше како природен дел од прославата. Градот си ја пееше својата песна, собран околу клубот со кој пораснал.
Роденденската торта од Marieli Cakes беше во облик на бројот осум, посветена на публиката како осми играч на Еурофарм Пелистер. Околу таа бројка се обедини и целата замисла на вечерта: навивањето почнува уште пред да се влезе во салата, во дружењето, во детската возбуда, во чувството дека тука секој има свое место.
Четириесет и една година Чкембари ја носат Битола на трибините. Во нивната приказна има цели младости, пријателства и семејни спомени. Има луѓе што некогаш првпат дошле држејќи некого за рака, а денес самите водат дете кон салата. Патем му кажуваат каде седеле, кого гледале, која песна се пеела. Така, малку по малку, една лична љубов станува и негова.
Синоќа тоа можеше да се види и пред салата и на трибините. Во малите раце што ги креваа шаловите, во знамињата над навивачката трибина, во лицата на повозрасните што добро го познаваат ова место. Фан зоната ја собра таа голема, разнолика публика и ѝ даде простор да го прослави она што ја поврзува.
Пелистер има генерации зад себе. Синоќа, пред зелено осветлената „Боро Чурлевски“, можеше да се види и генерацијата што доаѓа. Со шалови што сè уште ѝ се преголеми и со свое место на трибините.
Осмиот играч е тука. И кога ќе се изгаснат зелените светла. И на следниот натпревар. Љубовта кон Пелистер останува.
