На денешен ден, пред точно 30 години, на 30 март 1996 година, спортската сала „Младост“ во Битола беше сведок на еден од најдраматичните и најемотивни натпревари во историјата на битолскиот ракомет.
РК Пелистер го пречека германскиот Лемго во реванш полуфиналето од Купот на победниците на куповите, со надеж дека ќе се испише историја и ќе се обезбеди пласман во големото финале.
Натпреварот беше вистинска ракометна драма. Битола дишеше како едно, трибините беа преполни, а секој напад и секоја одбрана се живееја со срце. Пелистер одигра машки, борбено и достоинствено, и успеа да победи со 24:23.
Но, судбината реши поинаку.
Во буквално последната секунда од натпреварот, Пелистер прими гол што значеше крај на сонот за финале. Со оглед на поразот од 25:23 во Германија, вкупниот резултат од двата натпревари беше 48:47 во корист на Лемго.
Еден гол. Една секунда. Една тишина што ја замени еуфоријата.
Иако болката беше голема, тој натпревар остана врежан како симбол на борбеноста, срцето и достоинството на Пелистер. Генерација која покажа дека Битола знае да игра ракомет на највисоко европско ниво.
Германскиот Лемго подоцна го освои трофејот, победувајќи го шпанскиот Сантандер во финалето одиграно во Барселона.
Но за Битола, таа вечер не е пораз.
Тоа е приказна што се прераскажува. Спомен што боли, но и гордост што не избледува.
Пелистер тогаш не влезе во финале, но влезе засекогаш во срцата на битолчани.
