Доволно беше повторно да се спомене името на Лазе Николовски, Лазе 105 Бомбардер, за стотици битолчани да ги отворат своите спомени. Од радиото, преку Широк Сокак, до маалските приказни, секој има по некоја анегдота за човекот кој со децении беше дел од битолското секојдневие.
Радиото започнало со емитување во 1991 година, на 19 декември, Свети Никола. Лазе бил запишан во Гинисовата книга во 1995 година како радио-водител со исклучително долг настап без спиење. Починал на 29 јули 2021 година, на 69-годишна возраст. Радиото продолжило да работи уште неколку месеци по неговата смрт.
Таше Трпчевски раскажува дека Лазе често доаѓал кај него кога ќе западнел во финансиски проблеми. Иако бил мајстор за шеги, зад нив стоел човек со големо срце. Таше се присетува и на неговите легендарни реклами, но и на нивните заеднички риболови и разговори. „Лазе ќе остане белег на градот. Наредни пет генерации нема да има таков“, вели тој.
Стевче Столев, кој работел со него, го памети како искрен, интелигентен и снаодлив човек. Се присетува на случка кога при посетата на претседателот Киро Глигоров во Трново-Магарево, Лазе во живо пуштил снимка што намерно заглавувала на еден ист збор од химната. По настанот полицијата го барала, но Лазе веќе бил исчезнат. „Знаеше да биде многу фер и чесен човек“, сведочи Столев.
Владимир Дамчевски се потсетува на наградните емисии од 1995 и 1996 година. Како дете добил ЦД по свој избор, а Лазе и Менде Младеновски направиле од тоа вистински спектакл. „На детето дајте му уште едно ЦД, оти после Лазе на радио ќе зборува цел месец против мене“, се шегувал Менде.
Валентина Враговска го памети по риболовите и по зеленото пластично возило со кое доаѓал по бурек. „Полн бисери беше“, вели таа, додавајќи дека и денес ја чува потковицата што ѝ ја подарил.
Аце Деспотовски раскажува една од најпознатите радио-анегдоти. Кога слушателка доцна навечер го навредувала дека не знае да води радио програма, Лазе ѝ одговорил во свој стил: „Штом се јавувате во ова време, не ми личите на домаќинка, мора да одите од кај швалерот.“ Студиото експлодирало од смеа.
Зоран Куновски – Шпанец го нарекува „прав битолчанец, мајтапџија и матрапаз“, потсетувајќи се како еднаш прекинал телевизиска емисија среде лето со вест дека почнал снег да паѓа над Битола.
Михајло Тодороски раскажува дека иако не бил битолчанец, многу брзо станал дел од неговите шеги. Откако му кажал дека има продавница во Охрид „кај чинарот лево“, Лазе со години го задеваше за „дуќанот кај чинарот“ и го поздравувал преку радио.
Мајорова се сеќава на времето кога преку Радио Битола му испратил поздрав на нејзиниот дедо кој заминувал на работа во Кувајт. „Еден беше Лазе“, пишува таа.
Назире Алимовска се сеќава на едно поинакво време кога Битола била повесела и посложна, а Лазе бил човек кој знаел да ја насмее целата околина.
Ирена Цветковска – Германката вели дека Лазе бил „број еден голем другар“, додека Томе Цветковски го нарекува легенда која ќе ја паметат генерации.
Интересен спомен споделува и човек од медиумската фела кој потсетува дека во 2001 година, по уништувањето на предавателите на Радио и ТВ Кисс во Тетово, Лазе без размислување понудил предавател од 1000 вати за радиото повторно да биде во етер. Потег што многумина и денес го сметаат за чин на солидарност и патриотизам.
Во коментарите се појавуваат и спомени за неговите денови како поштар, редар во Феријалното одморалиште, човекот што го бркал Гинисовиот рекорд во неспиење, организатор на наградни игри каде можело да се добие сè, од музичко ЦД до крило за Фиќо.
Од сите приказни се издвојува една заедничка порака: Лазе 105 Бомбардер не беше само радиоводител. Тој беше дел од урбаната историја на Битола, човек кој остави безброј анегдоти, насмевки и спомени што и денес се прераскажуваат.
Некои луѓе се паметат по функциите. Лазе остана запаметен по приказните што ги остави зад себе. А според битолчани, тие приказни уште долго ќе се раскажуваат.
