Кафе барот Игучи останува длабоко врежан во сеќавањата на битолчани како едно од култните места за излегување од крајот на 90-тите и почетокот на 2000-тите години. Според сведоштвата на многумина, овој локал не бил само обично место за кафе, туку вистински центар на урбаниот ноќен живот во градот.
Гостите се сеќаваат на атмосфера исполнета со електронска музика, која во тоа време била реткост на локалната сцена. Журките биле препознатливи по силниот ритам и енергија, а не било невообичаено посетителите да играат и по самиот шанк – сцена која денес се раскажува како легенда.
„Строго електроника“, „најдобрите журки“, „врвно озвучување“ – се само дел од коментарите што и денес кружат меѓу битолчани, потсетувајќи на едно поинакво време.
Игучи бил редовно собиралиште за младите, особено студентите, кои по предавања и испити го користеле локалот како место за дружење и опуштање. Често било доволно и едно кафе за да започне вечер исполнета со музика и енергија.
Во сеќавањата се споменуваат и луѓето кои го граделе духот на локалот. Како сопственици се наведуваат Бошо и Љупчо, кои стоеле зад развојот и препознатливоста на Игучи. Дел од тогашната екипа и редовни лица кои ја одбележале атмосферата биле Чипуро, Спиди, Ромата, Вошката, Кемпезо, Наташа, Соња, Мечето, Гоце, Американо и Павле, имиња што за многумина значат повеќе од обичен спомен.
Според дел од соговорниците, Игучи функционирал од крајот на 90-тите години, приближно од 1998 година, период кога ноќниот живот во Битола добивал нова урбана димензија.
Иако денес градот нуди поинакви содржини и модерни локали, многумина се согласни дека атмосферата што ја нудел Игучи останува незаменлива.
Игучи не беше само кафе бар, туку симбол на една генерација и време кога излегувањето имаше душа.
