Фотографија покрај жолтиот авион, бакнеж на пропелерот и порака што кажува многу: „Збогум, љубов моја! Овој пат засекогаш!“ Со овие зборови битолскиот пилот Васко Михалчевсподели емотивен момент од својата долгогодишна врска со авијацијата.
Михалчев е познат на македонската јавност како еден од пилотите кои се вратија од пензија за да помогнат во гаснењето на пожарите. Во 2024 година, заедно со Стоје Арсовски, повторно ги управуваше противпожарните авиони „ер трактор“, а нивниот ангажман беше обновен и во 2025 година. Во услови на недостиг од обучени пилоти, нивното искуство беше неопходно за воздушните интервенции низ земјата.
Неговата воздухопловна приказна почнала во Битола. На прославата на стогодишнината на аероклубот „Мирко Тодоровски“ во 2025 година, Михалчев потсети дека е член на клубот од 1980 година, цели 45 години посветеност на летањето и на битолскиот аеродром. За него, тоа било место каде што покрај пилотските вештини се учеле и важни животни лекции.
Колегите од клубот го паметат и по работата далеку од очите на јавноста. Кога немало доволно средства, тој бил и пилот, и инструктор, и механичар: ги одржувал авионите и помагал да се зачува воздухопловството во Битола.
Посебно место во неговите настојувања има обуката на младите. На јубилејот нагласи дека задачата на неговата генерација е да остави наследници, нови пилоти кои ќе ја продолжат традицијата на клубот.
Во најновата објава Михалчев не ја објаснува причината за збогувањето. Но фотографијата и зборовите сведочат за силната лична врска со леталото и со професијата на која ѝ посветил голем дел од животот.
Од битолскиот аеродром до интервенциите над опожарените предели, Васко Михалчев остави свој белег. Неговото емотивно „збогум“ е повод да се потсетиме на тој придонес и да му кажеме: благодариме, Васко!
