Овој запис за „донанбата“ и ноќта кога Битола пливалa во светлина совршено се вклопува во духот на книгата „Перформансите на Широк Сокак“ од Димитар Димитровски Такец, дело кое низ бројни поглавја го претставува животот, обичаите и урбаните сцени на Широк Сокак како жива театарска сцена на градот.
Во таа смисла, текстот може да се обликува како книжевен извадок:
Извадок
Кога султанот Мехмед V Решад пристигна во Битола во почетокот на јуни 1911 година, градот не беше само домаќин – тој стана сцена. Сцена на светлина, на возбуда и на една ноќ што ќе остане врежана во паметењето на генерации битолчани.
По наредба на ваљијата, во чест на високата посета, беше организирана илуминација – донанма, како што велеше турскиот јазик. Но Битола, како и секогаш, не прифаќаше зборови без да ги направи свои. Така донанма стана донанба – побитолчена, понашинска, како да отсекогаш припаѓала на овој град.
Во таа ноќ, секој прозорец беше светлина, секоја куќа, дел од голема слика. Ламбите поставени покрај пенџерите го претворија Широк Сокак и околните улици во блескав коридор низ кој чекореше историјата. Битолчани, навикнати на живот, но не и на ваков сјај, стоеја во тишина и гледаа, како градот првпат го облекува своето свечено лице.
Тоа не беше само украсување. Тоа беше перформанс, еден од оние што не се режираат повторно, туку се паметат. Перформанс на градот за самиот себе, за времето што доаѓа и за спомените што ќе останат.
И така, од таа ноќ па натаму, Битола не беше само град. Таа беше приказна што свети.
