И еден ден, малиот Николче, со шината нога, оди по улица искривен ваму-таму. Истрижен со три линии на главата, оти тоа било мода тогаш. Мало главче, големо тело… и, како што вели самиот, буквално личел на едно од тие суштества од филмот.
И готово.
Кумба.
На почеток прекарот му одел на нерви. Плачел кога ќе му викнеле така. Ама потоа сфатил дека во маалото имало седум Николовци. Седум. Ако некој речел „Никола“, пола маало се вртело.
А вака, Кумба си бил Кумба. Различен. Препознатлив. Свој.
Со време го прифатил прекарот, а кога влегол во екипата на „Солза и смеа“, Кумба веќе станал име само по себе. Прекарот се раширил уште повеќе, до тој степен што и ден-денес има луѓе кои не знаат дека всушност се вика Никола.
Во Битола прекарот не е само шега.
Некогаш е лична карта.
Кумба.
