Не сакаше да отвора рани, ниту да говори јавно со име и презиме. Но споменот не исчезнува. Останува како тивка, длабока лузна што не поминува.
Ова е анонимно сведоштво за бранителите од Вејце.
„Како вчера да беше… Работев во кафе бар Џовани, на шанк. Тие пет-шест момци беа дојдени за викенд. Во понеделник требаше повторно да заминат на терен. Седеа на маса спроти мене. Постојано ја бараа песната ‘Само да рата не буде’. Пиеја узо… и со секое наздравување велеа: ‘Ај живели, можеби последно ни е…’“
Зборови кажани низ насмевка. Можеби како шега. Можеби како тивко чувство дека нешто тежи во воздухот.
„И навистина… понеделникот заминаа. За никогаш да не се вратат.“
Години поминуваат, но ваквите спомени не стареат. Тие остануваат, како сведоштво за младоста што застана таму, кај Вејце.
Зад секое име стои живот. Зад секој живот, приказна. А зад оваа приказна, една последна вечер, една песна и едно наздравување што се покажа како последно.
Вечна им слава.
